Chwyty
Catch wrestling
o stylu
Catch to zapasy, w których obok rzutu i kontroli jest poddanie: dźwignia albo duszenie. To nie jest olimpijski styl wolny ani klasyczny, bo tam walka nie idzie po dźwignię jako cel.
historia
Catch-as-catch-can rozwinęło się w ramach brytyjskich tradycji zapaśniczych, a później stało się wpływowe w Stanach Zjednoczonych. Formy historyczne i współczesne różnią się regulaminami oraz tym, jak centralną rolę odgrywają poddania. Styl wolny i klasyczny pozostały odrębnymi stylami olimpijskimi z własnymi zasadami punktowania i zakończenia walki.
jak się walczy
Schodzisz do chwytu, obalasz i szukasz pozycji, z której da się założyć dźwignię. Nie ma ciosów. Kurtki judo też zwykle nie ma: chwyt idzie na ciało i na staw.
charakter treningu
Oceny (nisko / średnio / wysoko) mówią, jak mocno dany element występuje w typowym treningu — to nie ranking siły ani umiejętności.
- nisko — prawie nie występuje albo niewielkie nastawienie.
- średnio — umiarkowanie: bywa, ale nie dominuje.
- wysoko — wyraźnie ważne i regularne w treningu.
- Uderzenia — nisko
- Chwyt — wysoko
- Kontakt — wysoko
- Zawody — średnio
- Broń — nisko
pokaż pełny profil
Uderzenia
- Pięści — nisko
- Kopnięcia — nisko
- Kolana — nisko
- Łokcie — nisko
Chwyt
- Klincz — średnio
- Rzuty — wysoko
- Obalenia — wysoko
- Parter — wysoko
- Poddania — wysoko
Trening
- Trening solo — nisko
- Praca z partnerem — wysoko
- Tradycja — średnio
- Złożoność techniczna — wysoko
- Obciążenie fizyczne — wysoko
- Wytrzymałość — wysoko
- Eksplozywność — wysoko
- Sprzęt — nisko
relacje
- Zapasy Catch wrestling należy do szerszej rodziny zapasów, ale nie jest stylem olimpijskim wolnym ani klasycznym. Poddanie może zakończyć walkę catch, podczas gdy w stylu wolnym i klasycznym decydują upadek, przewaga techniczna lub punkty.
źródła
- Catch wrestling — Wikipedia contributors — CC BY-SA 4.0
- Wrestling — Encyclopaedia Britannica