Mieszane
Hapkido
o stylu
Hapkido to koreańska sztuka dźwigni, rzutów i kopnięć. Od taekwondo dzieli je cel: w hapkido chwyt i dźwignia są podstawą, a nie przerwą w walce na kopnięcia. Linie szkół różnią się tym, ile zostawiają uderzeń, a ile chwytów.
historia
Nie da się uczciwie podać jednej wersji, źródła są niejasne.
Opis jest krótszy, bo drugie źródło tylko wspomina o tym temacie.
Współczesne hapkido rozwinęło się w Korei w XX wieku. Organizacje różnią się w rodowodzie, więc ta karta nie wskazuje jednego mistrza jako jedynego źródła. Taekwondo ma federacje sportowe i ochraniacze. Hapkido częściej pozostaje przy technikach wykonywanych w parach i samoobronie.
jak się walczy
Typowa technika w parach to chwyt nadgarstka albo rękawa, dźwignia i rzut, plus kopnięcia z dystansu. Nie ma tu kamizelki WT ani punktowania ITF. Trening zależy od linii: jedne dokładają broń, inne zostają przy pustej ręce.
charakter treningu
Oceny (nisko / średnio / wysoko) mówią, jak mocno dany element występuje w typowym treningu — to nie ranking siły ani umiejętności.
- nisko — prawie nie występuje albo niewielkie nastawienie.
- średnio — umiarkowanie: bywa, ale nie dominuje.
- wysoko — wyraźnie ważne i regularne w treningu.
- Uderzenia — średnio
- Chwyt — wysoko
- Kontakt — średnio
- Zawody — średnio
- Broń — nisko
pokaż pełny profil
Uderzenia
- Pięści — średnio
- Kopnięcia — średnio
- Kolana — nisko
- Łokcie — nisko
Chwyt
- Klincz — średnio
- Rzuty — średnio
- Obalenia — średnio
- Parter — średnio
- Poddania — średnio
Trening
- Trening solo — średnio
- Praca z partnerem — wysoko
- Tradycja — wysoko
- Złożoność techniczna — wysoko
- Obciążenie fizyczne — średnio
- Wytrzymałość — średnio
- Eksplozywność — średnio
- Sprzęt — średnio
źródła
- Hapkido — Wikipedia contributors — CC BY-SA 4.0
- Martial art — Encyclopaedia Britannica