Uderzenia
Karate
o stylu
Karate to rodzina sztuk uderzeń wywodzących się z Okinawy i rozwiniętych następnie w Japonii, a nie jeden regulamin. WKF punktuje kontrolowane kumite, w tym ciosy w głowę, a formuły knockdown, jak kyokushin, nie dopuszczają ciosów ręką na głowę, pozostawiając kopnięcia na głowę. Kyokushin jest stylem karate, nie sztuką obok karate.
historia
Na Okinawie karate wyrosło z lokalnych sztuk uderzeń, a w XX wieku weszło do Japonii i rozeszło się na szkoły. Shotokan, goju-ryu, shito-ryu i wado-ryu to cztery duże nurty, które WKF traktuje jako osobne style, nie jako jeden worek technik.
jak się walczy
Wspólny trening to kihon, kata i kumite, ale sparing zależy od szkoły. W kumite WKF liczą się kontrolowane trafienia, także pięścią w głowę. W knockdownzie kontakt jest pełniejszy, a ciosy ręką w głowę odpadają. Kata zostaje formą solo albo w grupie, nie walką.
charakter treningu
Oceny (nisko / średnio / wysoko) mówią, jak mocno dany element występuje w typowym treningu — to nie ranking siły ani umiejętności.
- nisko — prawie nie występuje albo niewielkie nastawienie.
- średnio — umiarkowanie: bywa, ale nie dominuje.
- wysoko — wyraźnie ważne i regularne w treningu.
- Uderzenia — wysoko
- Chwyt — nisko
- Kontakt — średnio
- Zawody — wysoko
- Broń — nisko
pokaż pełny profil
Uderzenia
- Pięści — wysoko
- Kopnięcia — wysoko
- Kolana — średnio
- Łokcie — nisko
Chwyt
- Klincz — nisko
- Rzuty — nisko
- Obalenia — nisko
- Parter — nisko
- Poddania — nisko
Trening
- Trening solo — wysoko
- Praca z partnerem — wysoko
- Tradycja — wysoko
- Złożoność techniczna — wysoko
- Obciążenie fizyczne — średnio
- Wytrzymałość — średnio
- Eksplozywność — średnio
- Sprzęt — średnio
źródła
- Karate — Encyclopaedia Britannica
- World Karate Federation — WKF