Mieszane
Taijiquan
o stylu
Taijiquan to chińska praktyka form, pchnięć rąk i własnej wersji sportowej. Nazwa zbiera szkoły, między innymi Chen, Yang, Wu, Sun i Wu (Hao). To nie jest skrót na całe wushu.
historia
Szkoły różnią się tempem, fajką ruchu i tym, ile zostawiają zastosowań. IWUF ułożyło z tego sportowe taolu, z osobnym czasem i listą wymaganych ruchów. Formy sportowe nie zastępują szkoły, z której wyszły.
jak się walczy
Solo to układ, często wolny, czasem z ostrzejszym wypuszczeniem siły. W parze dochodzą pchnięcia rąk: praca nad równowagą partnera, bez sandowej wymiany na ciosy. Broń, na przykład miecz taiji, jest osobnym układem, nie walką na punkty.
charakter treningu
Oceny (nisko / średnio / wysoko) mówią, jak mocno dany element występuje w typowym treningu — to nie ranking siły ani umiejętności.
- nisko — prawie nie występuje albo niewielkie nastawienie.
- średnio — umiarkowanie: bywa, ale nie dominuje.
- wysoko — wyraźnie ważne i regularne w treningu.
- Uderzenia — nisko
- Chwyt — średnio
- Kontakt — nisko
- Zawody — średnio
- Broń — nisko
pokaż pełny profil
Uderzenia
- Pięści — nisko
- Kopnięcia — średnio
- Kolana — nisko
- Łokcie — nisko
Chwyt
- Klincz — średnio
- Rzuty — średnio
- Obalenia — średnio
- Parter — nisko
- Poddania — nisko
Trening
- Trening solo — wysoko
- Praca z partnerem — wysoko
- Tradycja — wysoko
- Złożoność techniczna — wysoko
- Obciążenie fizyczne — średnio
- Wytrzymałość — średnio
- Eksplozywność — średnio
- Sprzęt — nisko
źródła
- Wushu taolu, including taijiquan — IWUF
- Tai chi — Wikipedia contributors — CC BY-SA 4.0